Ειδικός Θρησκευτικού Τουρισμού και Τουριστικών Περιηγήσεων

Οι Πέτρες, ένα χωριό δίπλα στο Αμύνταιο, γνωστό σχεδόν μόνο στους δημότες του Αμυνταίου, σ εκπλήσσει και σ ενθουσιάζει από τα πρώτα σπίτια του μετά την είσοδό του.

Ο ήλιος είναι απογευματινός και λούζει το χωριό με ένα εκτυφλωτικό φως. Σου είναι αδύνατο να δεις το καναλάκι δίπλα σου. Κάνεις σκιά με το χέρι σου και παρατηρείς πλέον ότι οι δρόμοι, οι πλατείες ακόμα και τα χαλάσματα δεν έχουν ένα σκουπίδι για να χαλάσουν αυτήν την αρμονία της φύσης με τον πολιτισμό της περιοχής. Όλα τα σπίτια περιποιημένα και πανέμορφα. Θαρρείς προσπαθούν να κρατήσουν την αναπνοή τους μέχρι να έρθει ο καιρός πάλι που θα ακουστούν οι φωνές που τα τελευταία χρόνια χάθηκαν και τα άφησαν μόνα τους. Οι αρχιτεκτονικές των εποχών παντρεύονται με ίσοις όροις μεταξύ τους. Η πλατεία μεγάλη και περιποιημένη σου δείχνει το δρόμο για την εκκλησία του Αγίου Νικολάου και της λίμνης.

Συνεχίζεις και φτάνεις στην εκκλησία με τα κυπαρίσσια και το τεράστιο καμπαναριό στα αριστερά. Στο δρόμο για τη λίμνη, τεράστια αρχιτεκτονικά κομψοτεχνήματα σπιτιών, χτισμένα ίσως στις αρχές του αιώνα αντιστέκονται στο χρόνο κρατώντας μόνο τους εξωτερικούς τοίχους. Παρ όλα αυτά είναι ασπρισμένα για να φαντάζουν καθαρά. Φτάνεις στην προβλήτα και χαζεύεις τη φύση. Το γαλάζιο που κυκλώνεται από τις γύρω στεριές και τα πολλά καλάμια. Περπατάς στην προβλήτα και ηρεμείς. Σκέφτεσαι πως θα μπορούσες να πας απέναντι. Να περπατήσεις και εκεί και να εξερευνήσεις κάτι που φαίνεται ότι έρχεται από άλλες ακόμα πιο παλιές εποχές….

Γεμίζεις χαρά. Κρύβεις συναισθήματα και σκέψεις. Πρέπει να φύγεις. Πέρασε η ώρα. Θα περιμένεις την πρώτη ευκαιρία για να χτίσεις ένα όνειρο, ίσως μία μαγευτική στιγμή για άλλους, ακόμα ακόμα και μία απλή γιορτή που θα τη μοιραστείς με τη φύση αυτή, τους ανθρώπους της, την ιστορία που οσμίζεσαι στην ατμόσφαιρα του χωριού, τον εαυτό σου και όσους σε πιστέψουν για να την επισκεφτούν ….……….

Απαζίδου Σοφία